Kendine Dönüş Bileti

Biliyordum bu şehrin ışıkları gözümü alacak
Üstelik ben de kaybolmaya meyilliydim zaten
Ne kadar kalabalık ve içimde bir çöl;
İnsanlar, binalar, ruhumda yankılar gibi
Uyanır uyanmaz, hep kendimi aradım
Yalnız kendimi, yalnız kendi sesimi
Sen Benim Ben’im, sen hem başlangıcım hem sonum
Ben artık kendime dönmeliyim bu yükle
Şimdilerde bir gölge gibi dolaşıyorum sokaklarda
Yoksa güçlü bir iradeydim aslında, hatırla
Anımsamıyorum tam bir aynaya baktığımı
Ve içim çekmez sahte gülümsemeleri
Kaç kez kalabalığa karıştım yabancı yüzlerle;
Hangi fısıltıyı duysam, bana değersiz sanki
Kendinden kaçmak kişiyi nasıl yoruyor
Nasıl unutmuşum içimde bir cevher olduğunu
Savrukça ve beni inciten kararlarım oldu;
Affet bir daha tekrarlanmaz hiçbiri
Yüzleşmemek için kendimden kaçarım
Bu böyle pek de kolay değil elbette…
Alışırım kendimi yalnız sessizlikte dinlemeye;
Bunun verdiği huzur da az değil ki
Çıkar giderim bu döngüden daha olmazsa,
Kendimle barışmanın bir yolu olur, bir anlamı olur belki