telefonum
soğuk ekranına bakar eski bir mesajın
içimde bildirimlere boğulur anılar
ve sessize alarak unuturum onu
küçük hırsızın kirli anıları
telefonum on yıl sonrasına bakar
filtresiz gülmeler içindir gençlik yılları
veya sahte aşklar
ne zaman karanlık bir yalan düşünsem
içime yansıman düşer
bir iç’e bir yansıma nasıl düşer bilmem
bilsem zaten fotoğraf çekmem
yüzüme bakma benimle
ekrandayım
parmağınla çiz cümleleri
emojilerden seç sevmelerini
yalnızım, kafesteyim
telefonum aklıma bakar
ne zaman sisli bir geçmiş düşünsem
içime pusun düşer
bir iç’e bir pus nasıl düşer bilmem
bilsem zaten geçmişi hatırlamam
sanalda var olabiliyordum bir aralık
her âcizin kendi maskesi vardır
kendini kandırır en azından,
herkes biraz kuklasıdır zamanın
ne zaman sonsuz bir yalnızlık düşünsem
içime hiçliğin düşer
bir iç’e bir hiçlik nasıl düşer bilmem
bilsem zaten şiir yazmam