Sen hiç iradenle savaştın mı
Aklın prangalarını çözüp fırlattın mı bilinmeze
Gözlerin karardığı o an
Kendi sesini duymazdan geldin mi hiç
Ve bir ömür boyu
Pişmanlığın gölgesinde saklandın mı
Yaptıkların
Yapamadıkların için
Kendinden kaçarak
Sen hiç bir tutkunun esiri oldun mu
Uçsuz bucaksız bir deryada boğulmayı göze alarak
Aklın sesini bastırmayı
Yüksek dağlarda, derin sularda
Ve bütün dünya sana sırtını dönerken arkanda
Cesur adımlarla ileri atılıp
Yenilmiş bir savaşçı gibi
Dağılmış bir ordu gibi
Kaybolmuşluğunu hissettiğin oldu mu
Umut etmekten
Yıllar boyunca sabırla beklemekten
Gücün takatin kalmadı mı
Sen hiç vazgeçişin ağırlığını tattın mı
Hayallerin birer birer kül oldu mu avuçlarında
İçinde umudun sönük kıvılcımları kaldı mı
Bütün benliğini hiçe sayıp
Sevdiğin şeylerden uzaklaşıp
Kaderine razı geldin mi
Sen yenilgi nedir bilir misin
Sen tükeniş nedir gördün mü
Çaresiz kalbini
Kendi ellerinle toprağa gömmek geldi mi içinden
Sen her gün yeniden öldün mü
Böyleyim diye suçlama beni
Bir gün kendimi
Sessizliğin kollarına bırakırsam
Yorgun ve bitkin bir yolcu gibi
Kızma
Unutma ki
Her irade bir sınavdır aslında
Unutma ki
İnsan; iradesi kadar özgürdür.
Bir yanıt yazın