Sancılı bir sessizlik çöktü içime
Bütün aynaları kuşattın
Güne uyanış yüzü
Güneş değmişti kirpiklerine
Sabahların isyan türküsü
Yitik bir çocukluk hatırası
Unutulmuş oyuncak sandığı köşede
Nereye saklanıyorsun, dedim
Gölgelerin arasından
Siste kaybolup giderken anılar
Güneşti uyanıştı yüzdü
Korkmadım fısıldadım usulca
Güneşteki uyanıştaki yüzdeki yabancı
Nereye böyle
Sardı hüzün tenimi duyurmadı
Çaldı geçti durduğum yeri
Ateşini serpti içime
Kalbimin kanatları
Ben sustum, çığlık duyulmadı
Dökülen yaprakların şarkısı
Hikayemin sabahını sardım da
Kimse göremedi güneşi
Güneş kaldı uyanış kaldı yüz kaldı
Gölge kaldı anılar kaldı
Hüzünlüydü