Kendine sakladığın bir varlıktı oysa,
Yüreğin aynasında büyüttüğün.
Şimdi hangi göz değdi, hangi nefes sindi üzerine
De sureti kayboldu o masumiyetin?
Bir yalandan ibaretti belki de,
Senin gerçeğin sandığın.
Varlığın yokluğunda saklı…
Bir hiçlik miydi,
Yoksa bir yanılsama mı?
Çözülmeyen düğümlerdi…
Nazar boncuğu takmakla geçmez bu sancı,
Ruhun derinliklerinde hissedilen o sızı.
Her bakış bir mızrak gibi saplanırken kalbine,
Sen sadece suskun bir figüran oldun kendi oyununda.
Gözlerin labirentinde kaybolmuş bir suret,
Aradığın o varlık artık bir gölge,
Nereye dokunsan kırılıyor umutların.
Bırak aksın zaman, unut gitsin o sureti,
Belki de hiç var olmamıştı, sadece bir düş.
Kendi varlığını yeniden inşa et şimdi,
Kendi gözlerinle gör kendini.
Unutma, en güzel nazar kendi üzerindedir insanın.
Yüreğini sevgiyle kuşat…