Eski Bir Fotoğrafa Yakınsama

Unutulmuş bir şarkının notaları gibiydi yüzün,
sararmış bir fotoğrafın içinde saklı,
kirpiklerin gölgesi düşmüş,
avuçlarımda eriyen bir kar tanesi sanki.
Böyle ansızın hatırlamak,
bir rüzgarın esintisiyle gelen hüzün.
Pişmanlığın silik izleri belirginleşir,
gençliğin aceleciliği, hoyratlığı,
bir özür diler gibi suskun bakışların,
zamana yenik düşmüş hayallerin tortusu.
Oysa ne çok şey söylemek isterdin,
şimdi bir anıt gibi dikilmiş yalnızlık.
Belki bir mektup yazmalıydım,
belki bir telefon, bir veda busesi,
belki de sadece bir gülümseme yeterdi,
karanlığı aydınlatmaya, buzları çözmeye.
Ama geçti, çok geçti,
şimdi sadece hatıralar kalmış,
bir de içimde dinmeyen bir sızı.
Tövbe etmek mümkün mü geçmişe,
zamana hükmetmek, kaderi değiştirmek?
Bilmiyorum, sadece susuyorum,
eski bir fotoğrafın karşısında,
bir yemin gibi, bir yakarış gibi,
affet beni, affet bizi diyorum,
sessizce, derinden.