Şehir büyür içimde, her gün biraz daha
Yüksek binalar göğe uzanır, ruhum alçalır
Bilirim, bir boşluk var avuçlarımda
Tutamadığım, yitirdiğim bir şeyler
Sessiz çığlıklar yankılanır kulaklarımda
Yabancılaşırım kendime, her geçen saniye
Yüzler tanıdık gelir, ama hiçbiri sen değil
Gözler bakar kör, yürekler taş kesilmiş
Kelimeler anlamsız, cümleler eksik
Bir düzen kurmuşlar, adına hayat demişler
Ben bu oyunda figüranım sadece
Rolümü oynar, suskunca beklerim
Ne kadar sürer bu böyle
Bu yalan dünya, bu sahte gülüşler
Ne zaman biter bu oyun
Bir umut belirir sonra, karanlığın ardında
Belki bir gün değişir her şey, inanırım
Belki bir el uzanır, kurtarır beni
Bu dipsiz kuyudan, bu anlamsız düzenden
Belki bir nefes yeter, yeniden başlamak için
Dengesiz saatler geçer
Bir umutla, bir bekleyişle
Sonsuzluğa doğru.
Bir yanıt yazın