bir yığın kapıdan geçtim inanır mısın
hangi eşikti hatırlayamıyorum
bir parkta salıncak vardı paslıydı
belli ki çok eski
bir de anlamsız telaşlar
bir serçenin kanadını örneğin
bir kedinin umursamaz uyuyuşunu
nasıl yaşanır bu karmaşık şehirde
hangi yalnızlar nasıl alışır buna
kimsenin hesabını sormak derdim değil
kendi yolumu çizmek yetiyor bana
güneşli bir öğleden sonra
eski bir yağmuru anımsayarak
sonra alabildiğine boşluklar
odalar gibi
içim daralıyor
sonu gelsin diyorum
neyin sonu ama
hiç değilse bu beton duvarların