Bir göz yanılmasıydı belki gördüğüm
Üstünde durmayalım
Sessizce baktım, yorgunca dinledim
Her şey kendiliğinden oldu bitti
Hemen hemen hiç konuşmadım.
Sanki parmaklarımda sürekli
Çözülmüş, kararmış bir ömrün çiziktirilmişliği
Ola ki maskesi bir palyaçonun akmış göz yaşlarına
Eskimiş, sararmış bir fotoğrafın silikliği
Parmaklarımda sürekli
Bir göz yanılmasıydı belki üstünde durmayalım
Kalmışsa kalmıştır bir iz gibi
Derin
Unutulmayan bir eski şarkı
Yıpranmış, çalınmamış
Üstünde tozlu bir nota.
Yeşil bir kapı apartmanın girişinde
Bütün ömür
Bir göz yanılması
Kapıyı kimse açmadı
Açıp kapamadı uzun zamandır
Aslında yeşil de denemezdi tam
Parıldayıp duruyordu solgun bir yaprağın renginde
Yani sabah yağmurlarını toprakta
Günbatımını toprakta
Severek yaşayan bir solucan da denebilirdi ona
Çünkü umutlar kaygı ile
Kaygılar umutla
Anlayınca elbet kavuştuğunu
Yaşatır her nefese gizli bir anlamı
Ama bir anlam eksik gibidir bir bakışta
Yüreğin dilin alışkanlığına karşın
Aklın sesiyle çok uyumlu bir de.
Hadi sor deseler cevaplayamam
Bir deniz kenarında oturup, denize bakmayı
Yani bir martıyı gökyüzünde süzdüren his
Nedir ben söyleyemem ki
Belki bir tesadüftür de ondan mı kaderin yeri
En acı yeri
En tatlı yeri
Başlayan yeri
Bitmeyen yeri
Hissedilmez zaten yaşanmış kaderin
Yaşanılmaz kader ile bütün çileleri.
Ellerim sevdim seni
Düşlerim ellerimin
Sırrını benden saklayan yalnız bir şehir gibi