her şey susulabilir
bir şehir telaşıyla
korna sesi mesela ayak izi uğultusu
saklanılabilir
gökdelen gölgesinde
ezilmiş bir çiçeğin
veya şarkı fısıldanabilir
süresi bir ömür kadar uzun
bir yalnızlık üzerine.
bir şehirde
her şey unutulabilir
senin dışında
hatıranın ağırlığına denk bir yük yok
sen iyisi mi sana tutunmaya çalışan
her şeyden
bir banktan bir eski bir grafitiden sor
belki caddededir adresi
senin bir umuda bu kadar yakın olmanın
ve benim
kalbi yorgun bir sokak sanatçısı çaresizliğim
anlarım fırçadan boyadan filan
ama anlatamam
duvarın renklerle konuşmasını
sana çok benzeyen bir umut yoluyla
sen bana ses ver yeter
bende yankı çok
sözlerim içimde gizlidir
geçen giden bakan yakan bere toz yok
bir resim istersin
“içinde anılar olan”
kusura bakma sevgilim
çantamda sana benzeyecek kadar
güzel bir şey yok
uzun bir yoldan gelen
beklentisiz kimsesiz bir yolcuyum
kayıp çıkan bulunamayan adreslerden geçtim
cebimde bir beton parçası boşluğu
her şeyi sustum
olan olmayan acıtan sancıtan
bilsem ki sana rastlamak içindi
bütün durak acıları
bütün geçici tanışıklıklar
daha sessiz yürürdüm
sesverirdim gelirdim
gözlerinin şehir ışığına
sana rastlamak
nefes almaktır
sana rastlamak
bir mucizeyi hissetmektir