Ne yamanmış bu çağ: Herkes aceleci bir kuş!
Oysa hayat demlenmek ister, yavaşça süzülmek.
Sabrın ipiyle inilir derin kuyulara;
Heyecan bir kıvılcım, yakar kül eder bilmek.
Ama nerde o eski telaşsız günler, nerde?
Şimdi her nefes yarış, her bakış bir düello.
Beklemek altın değerinde, bunu unutma;
Yoksa ruhun yorgun düşer, tükenirsin bütünüyle.