Yapayalnız bir bankta
üşüyen elleri
görse şehirdeki saat
dakikalarını yavaşça
akşamın telaşına
özlemle bırakır

Yüzünde hüzünlü bir ifade
düşünceleri karmaşık
içinde bir umut kırıntısı
beklediği haber gelmez
sabahın ilk ışıklarıyla
silinir hayalleri

Sessizce akan bir nehir gibi
geçer zaman, acı tatlı anılarla
her damla birer gözyaşı sanki
kaybolan umutların izi kalır
kimsesizliğin acımasız yüzü vurur
gecenin koynunda saklanır hüzün
yeniden doğacak güne kadar

Yüreğinde derin bir boşluk
elleri titrek, gözleri dalgın
bir veda busesi gibiydi sanki
hayatın sillesiyle savruldu
yıkıldı hayalleri, dağıldı umutları
sessizce kayboldu karanlıkta