Gidiyormuşsun
sessizce,
görmedim.
Ardından geldim,
koştum nefes nefese.
Baktım ki,
yoksun.
Bulvarlar bomboş,
ışıklar sönük.
Sana benziyor sandığım
gölgeler uzuyor.
Sessizlik çöktü,
ağırlığı var.
Yokluğunun
kederiyle,
sarıldım.
Belki de dönüvereceksin,
belki de bekliyorum boşuna.
Umudun ipine tutunmak,
alışkanlık mı, yoksa delilik mi?
Bilmiyorum.
Sadece bekliyorum.
Geçecekmiş
dediler.
Geçmedi.