Gün bitti, gölgeler uzadı
Sessiz bir veda gibi sokaklar
Yüzlerde bir hüzün busesi kaldı
Anılar bir film şeridi gibi aktı
Yorgun ruhlar evlere sığındı
Yarınlara umutla bakıldı
Belki de boş bir hayalle avunuldu
Kalp atışları yavaşladı
Düşünceler derinlere daldı
Gecenin koynunda kaybolundu
Rüyalara sığınıldı
Unutulmuş bir şarkı mırıldanıldı
Sabahı beklerken huzur arandı
Bekleyiş
Sonsuzluğa uzandı
Yıldızlar birer fısıltı gibi indi
Gökyüzü kadife gibi örtüldü
Ay, yalnızlığın şahidi oldu
Gecenin karanlığı sırları sakladı
Umutsuzluk içten içe kemirdi
Yine de bir ışık arandı
Yarın, belki her şey değişirdi.
Alacakaranlık Yorgunluğu
Tür:
Bir yanıt yazın