Gel seninle konuşalım bu akşam,
Akıl denen o incecik camdan.
Bir kafes örülmüş, tel tel düşünce,
Her kıvrımı bir giz, her yanı bilmece.
Düşünelim birlikte, neden böyle kırılgan,
Neden bir söz yeter dağıtmaya tüm algıları.
Bir fısıltı, bir anı, bir hüzün yeter,
Darmadağın etmeye aklın denizini.
Belki de çok şey bekleriz ondan,
Sürekli çözüm, sürekli yanıt.
Ama o da yorulur, o da kanar,
Unutur bazen, tıpkı bizler gibi.
O zaman bırakalım aklı dinlensin,
Sevgiyle, şefkatle saralım onu.
Bırakalım hayaller kursun,
Yeniden başlasın yolculuğuna.